હિમાંશુના અનુવાદ

સંગથે

himanshupatel555 — Tue, 24 Jan 2012 17:15:23 +0000

હમણાની તું સંગાથે આવી
નથી ટેકરા પરના વૃક્ષ સુધી
શરૂઆતના દિવસ સમ
વાડાવાળા રસ્તે થઈઃ
તું અશક્ત અને લંગડાતી હતી
તેથી ક્યારેય આવી નહીં,
અને હું એકાકી ગયો, ખોટું લગાડ્યા વગર,
તને પાછળ પડતી મૂકી એવું નહીં વિચારતા.

આજે હું ત્યાં સુધી ગયો હતો
અગાઉ પ્રમાણેઃ
નજર ફેરવી આસપાસ
જાણીતા પ્રદેશ પર
ફરીથી મારી જાતેઃ
કેટલી ભિન્નતા,તે પછી?
માત્ર પેલી અંતસ્થ અનુભૂતિ
ત્યાંથી પાછા વળતાં ખાલીપણાની.
૧/૨૨/૨૦૧૨

The Walk
Thomas Hardy, OM (2 June 1840 – 11 January 1928)
You did not walk with me
Of late to the hill-top tree
As in earlier days,
By the gated ways:
You were weak and lame,
So you never came,
And I went alone, and I did not mind,
Not thinking of you as left behind.

I walked up there to-day
Just in the former way:
Surveyed around
The familiar ground
By myself again:
What difference, then?
Only that underlying sense
Of the look of a room on returning thence.

Thomas Hardy – Wikipedia, the free encyclopedia

ગીત

himanshupatel555 — Thu, 12 Jan 2012 16:43:08 +0000

સમસ્ત ઉનાળો એ જ ગીત સાંભળવામાં ગાળ્યો.
જેથી વળગણ છૂટે નહીં
દિવસમાં એકવાર તો સાંભળું જ
ભૂખ લાગતા નીકળી પડું બહાર.

આવતો પ્રકાશ ગીત એ જ ગાય,
સમુદ્ર ગાય,પંખી
પણ એ જ.
એક ક્ષણિક વિચારમાં;
આ બધું થાય મુજમાં જેથી સંભવે પ્રણય.

પછી વીત્યો ઉનાળો.
પંખી
શુષ્ક ડાળ કરતાં
ખોલી કદીના ચાંચ ફરી. (૧-૧૦-૨૦૧૨)

Poetry International Web – António José Ponte

બનાવ સમગ્ર વિશ્વને એક કબીલો

himanshupatel555 — Fri, 30 Dec 2011 15:50:28 +0000

ચોર બારીમાં ઝડપથી પેઠો,અને પછી સાવધાન થયો. ચોર જે પોતાની કળાનો આદર કરે તે હમેશા અન્ય કશું લેતા પહેલાં સાવધ થાય છે.
ઘર ખાનગી રહેઠાણ હતું.પાટીયાં જડેલો આગલો દરવાજો અને કાપ્યા વગરની વેલથી ચોર જાણી ગયો હતો કે એની માલક્ણ ક્યાંક સ્મુદ્ર કિનારે વરંડામાં બેસી દરિયાઈ ટોપી પહેરેલા સહાનૂભૂતિ ભર્યા માણસને કહેતી હશે કે કોઇ એની સંવેદનાને સમજતું નથી,એકાકીની.એ સમજી ગયો હતો ત્રીજા માળની આગલી બારીની લાઇટથી, અને ઋતુના મોડા પણાથી,કે ઘરનો માલિક આવી ગયો છે, અને ટૂંક સમયમાં લાઇટ બંધ કરી સૂઈ જશે.કારણ વરસનો એ ભાદરવો હતો અને ઓતરચિતરો આત્મા, જે ઋતુમાં ઘરનો માણસ અગાસીના બાગ વિશે ચર્ચા વિચારણા કરવા આવે અને સ્ટેનોગ્રાફર ભપકા તરીકે,એનો સાથી પાછો ફરે તે ઇછા અને ઔચિત્યના ટકાઉ આશિષ તથા ઉત્કૃષ્ટ સદગુણ.
ચોરે સિગારેટ જલાવી.દિવાસળીમાં સંતાયેલા તણખાએ ચહેરાની ટોચો ક્ષણેક માટે ચળકાવી. એ ત્રીજા પ્રકારનો ચોર હતો.
આ ત્રીજા પ્રકારના હજુ ઓળખાયા કે સ્વીકારાયા ન હતા.પોલીસખાતાએ પહેલા અને બીજા પ્રકારથી અમને પરિચિત કર્યા હતા.એમનું વર્ગિકરણ સરળ હતું.એમના કૉલર જ વિશિષ્ટ ચિહ્ન હતા.
ગળાપટ્ટી વગર પકડાયેલા ચોર ભ્રષ્ટ કક્ષાનો ગણાતો,વૈયક્તિક પણે દુર્ગુણી અને નીતિભ્રષ્ટ,
એને મરણિયા ગુનેગાર તરીકે જોતા જે ૧૯૭૮માં ગસ્ત હેનસીના ગજવામાંથી હાથકડીઓ ચોરી ધરપકડ ટાળવા નાસી ગયો હતો.
બીજા જાણીતા ચોર ગળાપટ્ટી પહેરનારા હતા. જે રિજિંદા જીવનમાં ધૂર્ત નામે ઓળખાતા.જે દિવસે અચુક સભ્ય દેખાતા,કોટ-પેન્ટ પહેરી નાસ્તો કરતા,દેખાવ ધોળનારાનો કરતા, જ્યારે અંધારું થતા માંડે ઘરફોડુંનું દુષ્ટ કામ.એની મા ચોપાટીની અતિસમૃધ્ધ અને આદરયુક્ત સ્ત્રી ગણાતી,અને જ્યારે એમને જેલકોટડી તરફ લઈ જવાય કે તરત જ એ રેતડી અને પોલિસ આજ્ઞાપત્ર માગે.દેશના દરેક રાજ્યમાં એને પત્નિ હોય અને દરેઅક ખૂણે બેનપણી,સમાચાર પત્રો એના લગ્નના ફોટા સ્ત્રીઓના કટીંગના જથ્થામાંથી છાપે જેને પાંચ ડૉકટરો એકાદ બાટલીથી રોગ મટાડી હાથ ઊંચા કરીદે, જે પહેલા ઘૂંટડામાં જ રાહત અનુભવે.
ચોરે ભૂરું સ્વેટર પહેર્યું હતું.એ નહતો ધૂર્ત કે રસોયો.એનું વર્ગીકરણ કરવા જતા પોલીસ ગૂંચવાઈ હોત.એમણે હજું સાંભળ્યું નહતું.આદરયુક્ત, નિરભિમાની ચોર વિશે જે એના સ્થાનકથી નથી ઉપર કે તળીયે.
આ ત્રીજા વર્ગનો ચોર જેણે શિકાર શરુ કર્યો.એણે નહતું પહેર્યું મોહરું, કાળા ચશ્મા વા રબર જોડા. એના ગજવામાં ૮૮ કેલીબર રિવોલ્વર હતી અને એ પેપેરમિન્ટ ચ્યુઇંગમ વિચારપૂર્વક ચાવતો હતો.
ઘરનું ફર્નિચર ઉનાળુ ધૂળ સંરક્ષક કપડમાં વીંટેલું હતું.ચાંદી દૂર તીજોરીમાં હતી.ચોરને ‘ખખડાટ’ની અપેક્ષા નહતી.એનો આદર્શ તો પેલો ઝાંખો ઓરડો હતો જ્યાં ઘરમાલિક ઘસઘસાટ ઉંઘતો હશે એની એકલતાનો ભાર હળવો કરવા ગમે તે દિલાસો મેળવીને.એક ‘ઝડપ’ન્યાયી હદ અને વ્યાજબી નફો રહેશે-ખૂચરા પૈસા,ઘડિયાળ, મઢેલી સ્ટીક-પીન….કશું ખર્ચાળ નહીં અથવા દલીલ બહાર.એણે બારી ખૂલ્લી જોઈ અને જોખમ ખેડ્યું હતું.
ચોર અજવાળી રુમનો દરવાજો હળવાશે ખોલ્યો.ગરમી ઓછી રખાઇ હતી.એક માણસ પલંગમાં ઉંઘતો હતો.મેકપ ટેબલ પર ઘણી વસ્તુઓ ગૂંચવાયેલી પડી હતી.લોચો વાળેલા પૈસા,
ઘડિયાળ,ચાવી,ત્રણ પાસા,કચડેલી સિગારેટ, ગુલાબી બકલ અને સવારે કસરત કરતા પીવાના પણીની બંધ બોટલ.
ચોરે ત્રણ ડગ ભર્યા મેકપ ટેબલ તરફ.પથારીમાંનો માણસ અચાનક ઘોઘરા અવાજે બબડ્યો અને આંખો ખોલી.એણે જમણો હાથ ઓશિકા તળે ખોસ્યો,પણ પડી રહ્યો.
‘ચૂપ પડ્યો રહેજે’ચોર વાત મંડતા કહ્યું.ત્રીજા પ્રકારના ચોર ફૂંફાડે નહીં.પલંગમાંના માણસે
ચોરની બંદુકનું ગોળ મોઢું જોયું અને પડી રહ્યો.
‘હવે તારા બન્ને હાથ ઉંચા કર’ચોરે હુકમ કર્યો.
માણસને નાની અણીયાળી બદામી-રાખોડી ગોટી હતી,જેમ વેદનાહીન ડેન્ટીસ્ટને,એ મજબૂત બાંધાનો હતો,પ્રતિષ્ઠિત, શીઘ્રકોપી અને કંટાળેલો.પથારીમાં બેઠો અને જમણૉ હાથ માથે મૂક્યો.
‘બીજોપણ ઉંચો કર’એણે હુકમ છોડ્યો.તું કદાચ ઉસ્તાદ હો અને ડાબે હાથે પણ ગોળી મારી શકું.તને બે ગણતા આવડે છે , ખરુને? ઉતાવળ કર હવે?
‘બીજો ઉંચો નથી કરી શકતો’પેલાએ મુખ મરોડીને કહ્યું.
‘શું તકલીફ છે એને?’
.ખભામાં સંધિવા છે.’
‘દાહક ?’
‘હતો. હવે બળતરા ઘટી છે.’ચોર ક્ષણેક ઉભો રહ્યો.દુખતા હાથ પર બંદુક તાકીને.મેકપ ટેબલની લૂંટ તરફ દ્રષ્ટિપાત કર્યો, પછી શરમથી,પથારીમાં ના માણસ તરફ.એણે પણ , અચાનક, ચાળો કર્યો.
‘ઉભા ઉભા ચેનચાળા ના કરીશ’ માણસ સડાક બોલ્યો મુખ મરોડી.
‘જો તું લૂટવા આવ્યો હો તો લૂટતો કેમ નથી.વસ્તુઓ ચોફેર પડી છે.’
શું કહ્યું તેં.’ચોર નાખુશી બોલ્યો’એ મનેય પલાળી ગયું છે, એ તારે માટે સારું છે કે હું અને સંધિવા જૂના મિત્રો છીએ.મારા ડાબા હાથમાં ય છે.મારા સિવાય મોટા ભાગનાએ તને ઉડાડી દીધો હોત જો તેં ડાબો હાથ ઉંચક્યો ના હોત તો.’
‘ કેટલા સમયથી છે તને.’માણસે પૂછ્યું.
‘ચાર વરસથી. મને લાગે છે કે એટલુંજ નહીં એકવાર થાય પછી મારા હિસાબે…તું આખી જિંદગી સંધિવા-..
‘દરેક પ્રયત્ન, ઘૂઘરીયા સાપનું તેલ?’માણસે રસપૂર્વક પુછ્યું.
‘ગેલન ભરી’, ચોર બોલ્યો ‘જેટલાં સાપ તેલ માટે મેં વાપર્યા તે શનિ સુધી વણાઈ આંઠવાર પહોંચ્યા હોત અને ઘૂઘરો સંભળાયો હોત ખંભાત, કોલકત્તા અને પાછો.’
કેટલાંક ચીસેલમ્સની ગોળીઓ વાપરે,’માણસે નોંધ્યુ.
‘ચોકલેટ!’ચોરે કહ્યું.’પાંચ મહીના લીધી.બેકાર.થોડી રાહત મળી જે વરસે મેં ફિન્કલહેમનો અર્ક,બામ ઓફ ગીલીડની પોટીસ અને પાટનું દુખભંજક ચૂર્ણ વાપર્યું.પણ ગોખરું જે મારા ગજવામાં લઈ ફર્યો તેણે જાદુઇ કામ કર્યું’તું.’
તને સવારે વધું કળે કે રાત્રે?’માણસે પૂછ્યું
‘રાત્રે’ચોર બોલ્યો’હું જ્યારે વ્યસ્ત હોઉં.કહું તારો હાથ હેઠો મૂક-ધારવા પ્રમાણે તું નહીં..કહું!
તેં બ્લીકરનું લોહી વર્ધક વાપર્યું છે?’
‘ના,ક્યારેય નહીં. તને સણકા આવે છે કે એકધાર્યું દુખે?
ચોર પલંગની ધારે બેઠો અને બંદુક ખોળામાં મૂકી.
‘ એ કુદે,’એણે કહ્યું.’ ધાર્યું ના હોય ત્યારે આવી ચઢે. મારે બીજા માળનું કામ છોડી દેવું પડ્યું કારણ હું અડધે અટવાયો’તો.તને ખું તો…મને વિશ્વાસ નથી કે ઉગતા ડૉક્ટર જાણતા હોય શું યોગ્ય છે એને માટે.’
‘આપણુંય એવું. હજારો ડોલર ખર્ચી કાઢ્યા છૂટકારો મેળવ્યા વગર.તને સોજા આવે છે?’
‘સવારે. અને જ્યારે વરસાદ પડવાનો હોય…મોટો ભા!’
‘મારે પણ.’માણસે કહ્યું.’હું પણ કહી શકું જ્યારે ભેજનો લસરકો ટેબલક્લોથ જેટલો ફ્લોરીડાથી ન્યુયોર્ક સુધી અને જો હું સિનેમા પાસેથી પસાર થઊં જ્યાં ‘ગાઈડ’મેટીની શો હોય, ભેજ દાંતના દુખાવા જેમ ડાબા હાથમાં કૂદે.
‘નક્કર.. નરક !’ ચોરે કહ્યું.
‘તું એકદમ સાચો’માણસે કહ્યું.
ચોરે એની બંદુક સામે જોયું અને ગજવામાં ખોસી અણઘડ પ્રયત્ને.
‘ કહે ડોસલા.’ એ અસ્વાભાવિકપણે બોલ્યો,’ક્યારે વાપર્યું છે કપુર.
‘ ઓગળેલું ! માણસે ગુસ્સાથી કહ્યું’ તો હોટલનું માખણેય ઘસવું જોઈએ.’
‘ચોક્કસ, ‘ચોરે હામી ભરી.’નાની બા માટે સગવડીયો ગુલામ સારો જ્યારે બીલાડી એની આંગળી ખોતરે.હું તને શું કહું! આપણે એની વિરુધ્ધ છીએ.મને એક જ વસ્તુ ખબર છે જે એને સાંત્વના આપે.એ? થોડી સ્વછતા, સુધારો,છેવટે દારુ બોલ..આ કામ બંધ..સાંભળ તારા કપડાં પહેર અને બહાર જઈએ અને મેળવીએ.સાંભળ સ્વતંત્રતા,પણ..બપોરે ! એ થયું શરું પાછું.
‘એક અઠવાડિયાથી’માણસે કહ્યું.’હું મદદ વગર કપડાં નથી પહેરી શકતો.મને ડર છે કે થોમસ પલંગંમાં છે,અને..
‘બહાર નીકળ’ચોર બોલ્યો,’હું તને મદદ કરીશ પોશાક માટે.’
રૂઢી ભરતી સમ ફરી વળી અને માણસને તરબતર કરી દીધો.એણે બદામી અને રુપેરી દાઢી પસવારી.
‘આ અસામાન્ય છે…’ એણે શરું કર્યું.
‘આ તારું ખમીસ,’ચોરે કહ્યું,’મથામણ. હું ઓળખું છું એ માણસને જેણે કહ્યું હતું એમ્બરીના મલમથી બે સપ્તાહમાં સ્વસ્થ થયો’તોજેથી એ એના બન્ને હાથ વાપરી શકે સમોસુ બાંધવા ટાઈંમાં.’
જેવા દરવાજા બહાર નીકળ્યા’તા માણસ પાછો ફર્યો અંદર જવા.
‘હમેશા પૈસા ભૂલી જવાય છે,’એણે ચોખવટ કરી;’પાછલી રાતે મેકપ ટેબલ પર મૂકી રાખ્યા’તા.’
ચોરે એની બાંય ઝાલી રોક્યો.
‘ચાલ હવે, ‘ એણે નીખાલસતાથી કહ્યું,’મેં તને કહ્યું’તું. અડીશ નહીં એને.મારી પાસે છે ચૂકવવા.ક્યારેય ઝેરકોચલાં અને સરસિયું અજમાવ્યા છે?’
(અનુ.હિમાન્શુ પટેલ ૧૨/૧૮/૨૦૧૧)
મૂળ વર્તાની લિંકઃhttp://www.literaturecollection.com/a/o_henry/161/

પ્રૂફ્રોકઃએક કોવાણ

himanshupatel555 — Tue, 27 Dec 2011 16:48:20 +0000

હું અને તું
આકાશ સમક્ષ ફેલાયેલા
અધૂરાં
કોચલાં
એ શું ?
આપણી મુલાકાત.
વાતોડીયો દેવદૂત
પીળું ધુમ્મસ
એક ચહેરો
હણવા અને રચવા
સ્ત્રીઓ આવે
પહેલાં તૈયાર કરવા
હશે સમય.
મારી જાણીતી છે
વાણી
દ્ર્ષ્ટિ
હું ઓળખું છું
હળવા બદામી વાળની
બંગડીવાળા કાંડા
એકાકી સાદો માણસ
ઊંઘતો થાકેલો
જમીન પર પથરાયેલો.
મેં નીરખ્યું છે શાશ્વત
અને ગભરાયો’તો.
રાજકુંવર,ઇશ્વર
મૂરખ
થઈ મારી ઉમર
મત્સ્યકન્યા
ગુંજે મારે માટે
દરિયાઈ છોડ વીંટળાયેલા
જળ પોલાણમાં
આપણે ડૂબીએ.
૧૦/૨૭/૨૦૧૧
(Digirati સંગ્રહમાંથી)

prufrock:a decomposition
you and i
spread out against the sky
half-deserted
shells
what is it?
our visit.
a talking angel
yellow fog
there will be time
to prepare a face
murder and create
before
the women come
i have known
the voice
the eyes
i have known
arms braceleted
with light brown hair
lonely men in shirtsleeves
asleep tired
stretched on the floor
i have seen the eternal
and was afraid.
prince,lord
fool
i grow old
the mermaids
sing to me
in chambers
wreathed with seaweed
we drown.
(peter pereira/america)

શોકગીત

himanshupatel555 — Wed, 14 Dec 2011 06:00:28 +0000

મારું અંગ આપી દેવાયેલું,અવયવ
બીજાં અંગોમાં ઢળાયાં-બાળકે
મેળવી મારી આંખો,બીજાને
મારું હાર્દ, રોગિષ્ઠ ઉપાંગો
રહ્યાં, સૌમ્ય હવે.
મૃત્યુમાં હું પ્રતીક્ષા
મારો આત્મા આવવાની
જે હું કદાચ સરખા ભાગે વહેંચીશ
ભયભીત પડોશમાં.
મૃત્યુમાં હું માણસ અનુસરુ
યુવાન મારા પિતાથી
જિંદગીમાં હતો સદાકાળ.
મૃત્યુમાં હું માતા છું
જે બજાર વચ્ચે
જણ્યા નકારે.
મૃત્યુમાં છાયા ખોટાડી
મારી હેઠળ, ગર્ભસ્થ. મૃત્યુમાં
મારું વિદટન કરું અને યત્ન
મારો આત્મા શસ્ત્રક્રિયાથી કાઢવા;
એ નહીં છૂટે, નહીં જ;
મેં શોધ્યું નથી કોઈ અન્ય
જે આ આત્મા ઇચ્છે બનવા.
( માર્થા રહોડ્સ)૧૨/૧૩/૨૦૧૧

Elegy

My body given away, parts
flown to other parts—a child
receives my eyes, another
my heart, the diseased organs
remain, benign now.
In death I am waiting
for my soul to arrive
that I may divide it equally
among frightened neighbors.
In death I pursue a man
younger than my father
ever was in my life.
In death I am a mother
who disowns her children
in a market parking lot.
In death a ghost lies
under me, pregnant. In death
I unbury myself and try
to extract my soul surgically;
it will not release, will not;
I discover there is no one else
this soul wishes to be.

બે યુધ્ધગ્રસ્ત સંસ્કૃતિના કાવ્યો

himanshupatel555 — Mon, 28 Nov 2011 02:41:53 +0000

૧) ગીરગીસ શૌકરી ( ઇજીપ્ત)
પ્રેમ

વાદળાં બારી સાથે હસ્યાં
પછી ગબડ્યાં
કપડાં કાઢ્યાં;
જોયું,
એ તૂટી પડ્યાં’તા ચોળાયેલાં પથારીમાં.
એમની ઊંઘ પછી પલંગ
કબાટમાંથી કઢાતાં
કપડાંના અવાજ જેવો લાગ્યો.
ભીંતો પડોશીને છેલ્લામાં છેલ્લી વિગતો
મોકલતી હતી
અને છત આકાશને આમંત્રે
કૌટંબિક મેળાવડામાં.
ઉતાવળકરઃ
એક અટ્ટહાસ્ય ભીંતમાંથી નાસી છૂટ્યું
આપણે ઝડપવું છે એને
અન્યથા
સમગ્ર વિશ્વ હાસ્યમાં ફાટી પડશે.(અનુ. ૧૧/૨૪/૨૦૧૧)

૨) શૌકિ શાફિક ( યમન)
કારણો

a) સ્વાદ
ગઈકાલે
તારા ગયા પછી
હું જમ્યો નથી
મારા હોઠ પરથી
તારો સ્વાદ ન ભૂલવા.

b) ચળકાટ
ઘૂંટણ અંધારામાં ચળકે,
એક પંખીના
ધ્રુજવા માટે પૂરતું કારણ.

c) સમાપ્તિ
ત્રણ માણસો હતાં
ઓરડામાં એક સ્ત્રીનું ચિત્ર દોરતા
જ્યારે દોરાઈ રહ્યું
એટલી બધી સ્ત્રીઓ ત્યાં હતી
કે ઓરડો વકાસી રહ્યો.

d) ખોરાક
કચરાપેટીએ કેટલાંય બીલાડાં
પાંઊના ટૂકડા
પ્લાસ્ટિક હોય
અને ત્યાં છે ખોરાક
ગાડાનો ઢોંગ કરતા
બાતમીદાર માટેય.[અનુ, ૧૧/24/2011]

૧)http://www.banipal.co.uk/selections/73/201/shawqi-shafiq/
૨)http://www.poetryinternational.org/piw_cms/cms/cms_module/index.php?obj_id=429

બે કાવ્યઃ હેરોલ્ડ પિંટરના

himanshupatel555 — Tue, 22 Nov 2011 18:14:47 +0000

૧)
આ રહ્યાં
(ક માટે)

કયો અવાજ હતો એ ?
ધ્રૂજતા ઓરડામાં, હું ફંટાયો.
કયો અવાજ જે અંધકાર આરૂઢ આવે ?
કઈ ભૂલભૂલામણી પ્રકાશની જેમાં આપણને છાંડી જાય ?
કયું વલણ છે, આપણે અપનાવીએ
ફંટાવા અને પાછા વળવા ?
શું સાંભળ્યું આપણે ?
પ્રથમ મેળાપના લીધેલા એ શ્વાસ હતાં.
સાંભળ. આ રહ્યાં.
(૧૯૯૦)

૨)
પછીથી

પછીથી. હું ચંદ્ર સામે જોઇશ.
એકસમે અહીં રહેતો હતો.
યાદ છે મને ગીત.

પછીથી. અહીં અવાજ ન’તો.
ચંદ્ર નકશી હતો.
બાળક નાખુશી હતો.

પછીથી. અવાજ લયબધ્ધ.
મેં પાછલું દ્વાર ઉઘાડ્યું.
એકસમે અહીં રહેતો હતો.

પછીથી.મેં પાછલું દ્વાર ઉઘાડ્યું.
પ્રકાશ લુપ્ત. મૃત વૃક્ષો.
ક્ષીણ નકશી.પછીથી.
પછીથી. અંધકાર ઝડપથી ખસ્યો.
અંધકાર જીવલેણ.
હવે અહીંયા રહેઠાણ છે.
(૧૯૭૪)
[બન્ને અનુવાદ ૧૧/૨૧/૨૦૧૧]

http://www.poetryarchive.org/poetryarchive/singlePoet.do?poetId=2991

બરફ ખરે છે

himanshupatel555 — Mon, 31 Oct 2011 16:39:01 +0000

ઠાઠડીઓ અવ્યા કરી
વધારેને વધારે
જેમ શહેરમાં પ્રેવેશતા
માર્ગચિહ્નો.
હજારો લોકો તાકી રહ્યાં છે
લાંબા પડછાયાની ધરતીને.
એક પૂલ સ્વયં બંધાય
હળુહળુ
સીધો અંતરિક્ષ તરફ. (અનુ.11-20-2011)
snow is falling

the funerals keep coming
more and more of them
like the traffic signs
as we approach a city.
thousands of people gazing
in the land of long shadow.
a bridge build itself
slowly
straight out in space.
(Tomas Trantromer-nobel prize 2011)

ગઝલનો અછંદ અનુવાદ

himanshupatel555 — Fri, 28 Oct 2011 04:02:47 +0000

સળીયા જડેલો પટ્ટો ખણકે
જ્યારે કેડથી તાણી એને કરું જડબેસલાક

કરું મોઢું એની ડીટડીના માપનું;
ઝંડો દેશનો વાયુમાં ફડાક.

…મૂળાક્ષર છે સ્પર્શ
-ચોડ સ્વર ઓ તારા હોઠને

સાંભળ્યો ઉપલે માળે મેં એને
દિવસ આખો વાગતો રેડિઓ

અથડાય સાંકળના તીવ્ર વ્યંજનો
કૂતરો ઊમેરે સૂર સામા

શરીર પણ ત્યજશે હયાતી
થઈ ઝીણાં ટૂકડા, રાખ અને ધૂમાડી.

( અનુ.હિમાન્શુ ૧૦-૨૫-૨૦૧૧)

Ghazal #1

by Gene Doty

The belt of joined metal plates clanks
when I take her hips and pull her close.

I make my mouth the size of her nipple;
the Country’s flag pops in the wind.

An alphabet of touches
–press the letter O to your lips.

I hear her voice upstairs,
her radio left on all day long.

Sharp consonants of the doorknocker,
the dog woofs in counterpoint.

The body too will cease to be,
become minor fragments, ashes and gas)

બે કાવ્યો

himanshupatel555 — Thu, 20 Oct 2011 04:24:24 +0000

૧) પથરા

જે અમે ફેંક્યા’તા પથ્થર મેં સાંભળ્યા
પડતા, સ્પષ્ટ-કાચ પાર સમગ્ર વર્ષ.ખીણમાં
ક્ષણોની અકળ ક્રિયાઓ
એક વૃક્ષથી બીજે વૃક્ષ
ઉડે ચીસતી, સાંપ્રત કરતાં પાતળી
હવામાં થાય અરવ, લહેરાય
ચકલીઓ સમ ડુંગરથી
ડુંગર ઊંડા પ્રદેશોમાં પહોંચે ત્યાંસુધી
એમની હયાત સીમાઓને સથવારે. ત્યાં ખરે
આપણા દરેક કૃત્યો
કાચ-સ્પષ્ટ
ક્યાંય ન તૂટી પડવા
સિવાય આપણે.

૨)એપ્રિલ અને ચુપકીદી

વસંત ફેલાયેલી અવાવરુ.
મખમલ-ઘેરો ખાડો
મારે પડખે ભાખોડી આવ્યો
પ્રેતિક્રિયા વગર.

જે વસ્તુ ચળકે છે
તે પીળાં ફૂલો.

હું મારા પડછાયામાં વહન
કાળી ખોળીમાં
વાયોલીન સમ.

મારે માત્ર કહેવું છે
ચળકાટ પહોંચ બહાર
ગીરો
ચાંદી સમ. (ટોમાસ ટ્રાન્સટ્રોમર,બન્ને અનુ. ઓક્ટોબર-૨૦૧૧)

1) the stones
the stones we threw i hear
fall,glass-clear through the years. in the valley
the confused action of moment
fly screeching from
treetop to treetop,become silent
in thinner air than the present’s,glide
like swallows from hilltop
to hilltop until they’ve
reached the farthest plateaus
along the frontier of being. there all
our deeds fall
glass-clear
with nowhere to fall to
except ourselves.

2) April and silence

spring lies desolate.
the velvet-dark ditch
crawls by my side
without reflection.

the only thing that shines
is yellow flowers.

i am carried in my shadow
like a violin
in its black case.

the only thing i want to say
glitters out of reach
like silver
in a pawnbroker’s.
( Tomas Transtromer;the great enigma-collected poems-
trans.Robin fulton-2006.)