Feeds:
પોસ્ટો
ટિપ્પણીઓ

Archive for the ‘આયરાલેન્ડ’ Category

જો આપણે કેવળ સાંભળી શકીએ
સાંભળીશું આપણે એ–
છેલ્લું કાવ્ય ગીત તરીકે,
પુનઃધબકતી ધરતીનું ચૈતન્ય ગાતું.

આપણે ઓળખીશું લય અને એના પડઘા
ભમરાના ગુંજનમાં,
પાંદડાની ગુસપુસમાં,
નદીના ત્રૂટક સંવાદમાં.

અને કૂકડેકૂક
આપણને જગાડશે,
ઉનાળુ દિવસે
ઉઘાડા પગે ચાલવા ફરમાવશે,

આપણી તળેના સ્વપ્નમણીની ખેંચ
પેલા પ્રાચીન લોકગીતની પંક્તિ જેવી
દરેક મણીમાં સંસ્મ્રુતિ રસળે
કાંતો કહેણી કે કડવા રૂપ.

ગોઠવો એક મણી બે ઉપર
અને બે એક ઉપર
અને બે એક ઉપર
અને મળશે આપણને કવિતા સમ
આપણા હાથે ઘડેલી.

આપણે વળવા અને અમળાવા દઈશું ભીંત
પર્વત પરના ઝરણા સમ,
કારળ છેલ્લું કાવ્ય
વાળી લેશે પોતાનો પ્રવાહ.
૧૦/૭/૨૦૧૬

The Final Poem

If only we could listen
we’d hear it—
the final poem as a song,
singing the soul of the earth back to life.

We’d recognise the tune and its echo
in the humming of the bees,
in the whisper of the leaves,
in the loose talk of the rivers.

And the cock crow
would waken us,
calling us to walk barefoot
on a summer’s day,

the pull of dreamstones beneath us
like those of an ancient Aboriginal songline.
In every stone a memory lingers
whether as proverb or as verse.

Put one stone on two stones
and two stones on one
and we’ll find a wall like a poem
being shaped by our hands.

We’ll allow the wall to curve and twist
like a stream on the mountain,
because the final poem
will channel its own course.

Ceaití Ní Bheildiúin was born Cathi Weldon, in a village called Rush, near Dublin City. Ceaití adopted the Irish language version of her name when she moved to the Kerry Gaeltacht in 2003,

Advertisements

Read Full Post »