Feeds:
પોસ્ટો
ટિપ્પણીઓ

Archive for the ‘કોરિઅન કાવ્યો’ Category

૧)   જીવન, અમારે માટે

રોજ સવારે
જાગી
હું મારો નાનો ભાઇ હલાવું
આગળ-પાછળ,એના નબળાં ફેફસાં.

પડોશમાં,ચૂલ કાયમ માટે સૂઇ ગયો
હું જાણું છું.

મા જ્યારે પણ મોડી પડે
હું કાન સરવા કરું
મંદતર લહેર પ્રતિ.
સમય અનુભવવા
શ્વાસ રોકી રાખું.

હું જાણું છું અમારી કામવાળીએ
જિંદગી ટૂંકાવી દીધી.

મેં જાણ્યા છે જીવવાના અનેક રસ્તા
પણ અમારે માટે એક જ પસંદગીઃ
વેંઢાર્યા કરો.
૪૧૫૨૦૧૩
૨)
સ્ત્રી-જોનાહ*

હું શું કરું?
મેં વ્હેલના પેટમાં એક બાળ્કને જન્મ આપ્યો
હું હજું અવતરી નથી
પણ હું ચાહવામાંડી છું

હું શું કરું?
તમે હજું મને પૂર્ણતઃ આલેખી નથી
હું હજું અચક્ષુ છું

ચિત્રમા સ્ત્રી હજું રડે છે
સમુદ્રના ઊંડાણોમાં હજુ જન્મી નથી તે સ્ત્રી
અને તેનું બાળક સંગાથે રડે છે
મારા આંસુ ટપકે મારી આંખો ખૂલે તે પહેલાં અને હું જોઉં તને

( હું હજુ જન્મી જ નથી,બરાબર?
તેથી જ તારી ગેરહાજરી વર્તાય )

આજે જે સ્ત્રીએ
શરીરથી પ્રકાશ કયારેય પરાવર્ત નથી કર્યો
ઝાડવાંની રેખાકૃતિથી આચ્છાદિત થઈ
ભીના વાળ ખંખેરે
પાન ખરેલું જંગલ એની સાથે રડે
અને ક્યાંકથી ભારે બરફ પડઘાય તારો અભાવ અભાવ

અરે હું શું કરું
હું હજું અવતરી નથી
મારી આંખો હજું કેળવાયેલી નથી.
૪૧૭૨૦૧૩

*a Minor Prophet who, for his impiety, was thrown overboard from his ship and swallowed by a large fish, remaining in its belly for three days before being cast up onto the shore unharmed.

(વધુ…)

Advertisements

Read Full Post »

કાપેલાં મા-બાપ, કાપેલાં બાળકો !

આ અને તે અને તે તે નહીં

અને બીજું બધું પણ

કાપેલું અને રાત્રિની ધારદાર બ્લેડથી કરેલો નિકાલ

રોજ સવારે સ્વર્ગ અને પૄથ્વી

મરેલી વસ્તુઓ સાથે ઢગલા બધ્ધ.

અમારું કામ આખો દિવસ એમને દાટ્યા કરવા

અને ત્યાં નવા વિશ્વની સ્થાપના કરવી

કો ઉન, કોરિઆ

અનુ. હિમાન્શુ પટેલ

Read Full Post »