Feeds:
પોસ્ટો
ટિપ્પણીઓ

જડેલા બૂટની આગાહી

વાતોન્માદ રાજધાનીને બેધ્યાન કરો,
શહેરી,તમારા આંતરડા વીંછળો
ચોક્ખા પાણીથી,સહિષ્ણુ જ્ઞાની થાવ
અનર્થતા જે મારે જોઇએ છે.

જકડો તમારા સિધ્ધહસ્ત ફાંફા
આંતરિક હાર્મોનિયમ,ચાંપો ચહેરો
તમારી બૌધ્ધિકતામાં પૂર્વે ક્યારે ય ના નિહાળેલો,
તમે રહ્યાં સ્વપ્નશીલ ગર્ભ.

આડા પડજો ઘાસમાં,
ઊભા રહો,માઇ ગયો બાળ હાથ
વા કરાડમાંનું દેવળ.

પૂછે ત્યારે ઘોડાને જવાબ આપો
તમે ખરેખર તમારું મમત્વ ગુમાવશો
જો તમે પોતાને ફરી મેળવશો ?

શહેરી, આડા પડજો ઘાસમાં,
અરવ શોધજો તમારામાં ગોપિત ઇશ્વર,
પકડજો એને અને ઊતરડો હાડ પર્યંત,
પછી ઘેર જજો.ભોજન ગોઠવજો
કોઇ ખાસ માટે નહીં.

વા ચૂપ રહેજો,ત્યાં બેસી રહેજો
અનપેક્ષ પ્રતીક્ષા કરો
તમારું નામ ભૂંસાય ત્યાં સુધી
એની સંસ્મૃતિ સહિત.
અનુ. ૧૦/૧૨/૨૦૧૬

ORACLE OF A FOUND SHOE

Distract the hysterical metropolis,
urbanite, rinse your gut
with spring water, be lenient know
meaninglessness is what I need.

Arrest your mastering grope
the internal harmonium, press a face
you have never seen before out of your brain,
you have remained a dreaming foetus.

Lie down in the grass,
stand up, hack an infant’s hand
or a cathedral into a cliff.

Answer the horses when they ask
will you really lose your love
if you rediscover yourself?

Urbanite, lie down in the grass,
quietly find the god concealed within you,
grasp him and strip him to his empty core,
then go back home, lay on a
meal for no one in particular.

Or stay calm, keep lying there,
wait without expectation
until your name has faded away
with the memories of it.
© 2013, Mustafa Stitou
From: Tempel
Publisher: De Bezige Bij, Amsterdam, 2013, 9789023478867
© Translation: 2013, David Colmer
First published on Poetry International, 2013

Advertisements

છેલ્લું કાવ્ય

જો આપણે કેવળ સાંભળી શકીએ
સાંભળીશું આપણે એ–
છેલ્લું કાવ્ય ગીત તરીકે,
પુનઃધબકતી ધરતીનું ચૈતન્ય ગાતું.

આપણે ઓળખીશું લય અને એના પડઘા
ભમરાના ગુંજનમાં,
પાંદડાની ગુસપુસમાં,
નદીના ત્રૂટક સંવાદમાં.

અને કૂકડેકૂક
આપણને જગાડશે,
ઉનાળુ દિવસે
ઉઘાડા પગે ચાલવા ફરમાવશે,

આપણી તળેના સ્વપ્નમણીની ખેંચ
પેલા પ્રાચીન લોકગીતની પંક્તિ જેવી
દરેક મણીમાં સંસ્મ્રુતિ રસળે
કાંતો કહેણી કે કડવા રૂપ.

ગોઠવો એક મણી બે ઉપર
અને બે એક ઉપર
અને બે એક ઉપર
અને મળશે આપણને કવિતા સમ
આપણા હાથે ઘડેલી.

આપણે વળવા અને અમળાવા દઈશું ભીંત
પર્વત પરના ઝરણા સમ,
કારળ છેલ્લું કાવ્ય
વાળી લેશે પોતાનો પ્રવાહ.
૧૦/૭/૨૦૧૬

The Final Poem

If only we could listen
we’d hear it—
the final poem as a song,
singing the soul of the earth back to life.

We’d recognise the tune and its echo
in the humming of the bees,
in the whisper of the leaves,
in the loose talk of the rivers.

And the cock crow
would waken us,
calling us to walk barefoot
on a summer’s day,

the pull of dreamstones beneath us
like those of an ancient Aboriginal songline.
In every stone a memory lingers
whether as proverb or as verse.

Put one stone on two stones
and two stones on one
and we’ll find a wall like a poem
being shaped by our hands.

We’ll allow the wall to curve and twist
like a stream on the mountain,
because the final poem
will channel its own course.

Ceaití Ní Bheildiúin was born Cathi Weldon, in a village called Rush, near Dublin City. Ceaití adopted the Irish language version of her name when she moved to the Kerry Gaeltacht in 2003,

ત્રણ કાવ્ય

આ ક્રમાનુસાર

પૂંછ,ધડ,સાંકડો ચહેરો.
તલસાટ,યાત્રા,દૃઢ શ્રધ્ધા.
જણવું,દ્વિભાજન,પેશી ઘટક
મન દૃઢ,
ઇપ્સા ટેભો.
જળદાર,વક્રોક્તિ,સંસ્મૃતિ,મારી
મા,મારો ચહેરો,અને પછી

છેલ્લી હકિકત
એ સનાતન નિહાળશે, અને પછી
અંતિમ શબ્દ
હું સાંભળીશ એને કહેતીઃતું મને
નષ્ટ કરું છું.
અનુ. ૯/૨૪/૨૦૧૬

અસ્વસ્થતા

એ રાતકીડાનું સ્વપ્ન
ઘેરી રાત્રીએ
વધસ્તંભવૃક્ષના
પાયામાં.

સદગુણી
રાતકીડો.નાનકો,આશાસ્પદ
હાર્દ-
આકાર ચહેરો
ચાંદનીથી ચળકતો.

ટૂંકુ, આશાસ્પદ,આગ્રહી
ગુંજન
ભાવિ વિશે
ગાયું
લટકાવેલા માણસના બૂટને.
અનુ.૯/૨૬/૨૦૧૬

ઇતર મૃત્યુ

જેથી મંદ અતિક્રમિત શેવાળ જેવી, આ
ગૂઢ અસ્વસ્થતા, ઇંટો પર
અત્યાર સુધીમાં
અને ઘરની
સમગ્ર છાંયેલા પડખે.

અને પૂતળુ, સ્ત્રીના ઘૂંટણ પાછળ, એની
ઘૂંટી, બે સ્તન વચ્ચેની
અનાવેશ જગ્યામાં, વિસ્તરે
વહેલી સવારના કલાકોમાં.

એની આંગળી વચ્ચે.
અને વિખૂટા હોઠ.
એ ઘેરું-હરિત
ગુસપુસ.
અનુ. ૯/૨૬/૨૦૧૬
૧)
In this order
A tail, a torso, a tiny face.
A longing, a journey, a deep belief.
A spawning, a fissioning, a bit of tissue
anchored to a psyche,
stitched to a wish.
Watery. Irony. Memory. My
mother, my face, and then

the last thing
she’d ever see, and then
the last words
I’d hear her say: You’re
killing me.

૨)
Ativan*
That dream of a cricket
in the dark of  the night
at the foot
of  the gallows tree.

Virtuous
cricket. Little, hopeful
heart-
shaped face
lit up by the moon.

Little, hopeful, insistent
song
about the future
sung
to a hanged man’s boots.
* name of anxity medicine
૩)
The Second Death
So like the slow moss encroaching, this
dark anxiety. In the bricks
by now
and all along
the shaded left side of   the house.

And the statue, behind her knee. Her
ankle, in the cool
space between her breasts, spreading
in the earliest hours
of  the morning.

Between her fingers.
Her parted lips.
That black-green
whispering.
© Laura Kasischke

૧)

હું ભટકતો ચાલું છું
પગલાં કેમ નથી પાડતો.
ગઈકાલે હું આ તરફ ગયો.
સમગ્ર આયખું હું એ તરફ ગયો છું.

હું પાછળ નહીં જોઉં.
મને ડર છે મારો પડછયો મને નહીં મળે.

‘તું જીવે છે ?જ્યોર્જીયા
એક નશંત સજ્જને મને અચાનક પૂછ્યું.

‘હા,હા’મેં ત્વરિત જવાબ આપ્યો.
‘હા,હા’ મેં કહ્યું
ઝડપી શક્યતાએ.
અનુવાદ:૮/૨૦/૨૦૧૬
યાનિસ એલ્સબર્ગ,લાત્વીયા
૨)

જેવી મારી આંખ પરોઢમાં ખોલું
હું ઝરૂખાનો દરવાજો ઉઘાડીશ,પછી
ઓરડામાં પ્રવેશે ફૂટપાથ અને અવાજ
પોતાની આગવી છબીમાં
.

જાણું છું હું એ કેવળ હયાતી છે.નળમાં
લગભગ પાણી નથી,પણ
સવાર આવશે, જે તમે પીધી,
જે પાણી સમ પી શકાય.

સવાર પોતાને બારીએ લાવશે,
હકિકતમાં સવાર સ્વપ્ન છેઃ
ફૂવારો,શેરી,વીથિ અને ભાગોળ
જાગરૂકપણે

નિશ્ચિત સમે રોજ સ્પર્શાયેલ
ક્ષણભર આંખ પલકાવે
અને એ ક્ષણે કશુંક
દરેક વસ્તુને સ્વકીય રંગથી રંગે.
અનુવાદ:૮/૨૦/૨૦૧૬
રતિ અમાઘલોબેલિ,જ્યોર્જીયા

1) I’m walking and wondering
why I leave no footprints.
I went this way yesterday.
I’ve gone this way all my life.

I won’t look back.
I’m afraid I won’t find my shadow.

‘Are you alive?’
a drunken gentleman suddenly asks me.

‘Yes, yes,’ I answer quickly.
‘Yes, yes,’ I answer
as fast as I can.

Janis Elsbergs
(Latvia, 1969)
2)
As soon as I open my eyes towards morning
I shall open the balcony doors, then
Into the room will come voice and pavement
In its very own image.

I know it’s only existence. In the tap
There’s almost no water, but
Morning will come, which you drank,
Which can be drunk like water.

Morning will bring itself to the window,
Morning is a dream in reality:
The fountain, the street, avenue and square
Cautiously

Are touched by it every day at the appointed time.
It will flicker its eyes for a moment,
And that moment something
Dyes everything in its own colours.

Rati Amaghlobeli
(Georgia, 1977)

http://www.poetryinternationalweb.net

પ્રકરણ -૧

આપણે નથી વારસ રાજા કે વકીલનાં
અને દાદીએ ખસેડ્યો છે બરફ
હેમબર્ગની શેરીઓમાં.
પટારો ભરી સાથે લાવ્યાં તે
હિંમત,ભૂખ અને સ્વપ્ન.
વહાણના ડોલકૂવે લટકતાં
માંદા બાળકોથી કણકણતાં
ગ્રંથીજ્વર અને હાલાકીમાં જીવતાં,
તૂતક પર બાળકો જણતી સ્ત્રી સાથે
અને ઇતર વરંડામાં સૂતેલી
વા કેબિનમાં એક પથારીએ ત્રણ.
સમુદ્ર ખેડવાનો શાપ પત્યો હતો.

* * *

તારૂં કામ રસ્તો સાફ કરવાનું,
તારાં ધારિયાં અને જ્વાળાથી એવું કરવા ઉશ્કેરીદે નવા દેશને
હું તને ઓળખતી નથી,સમજતી નથી,ઇન્ડિયન
વેચાઈજા,તારાં લોકો બબડ્યાં તારા વિશે,હોંથિયા
અને તું કશું બોલીશ નહીં ?
જ્યારે તન પર મીઠુ ઠાલવવા અગર બાંધું
અને પૂર્વજ માટે શક્તિ કામે લગાડું,
હું તને જોઈ પૂછું
કોણે કર્યો છે વ્રણ તારા કપાળે ?

અનુ.૭/૨૫-૨૬/૨૦૧૬

Chapter I
We descended from neither kings nor lawyers
and my grandfather shoveled
snow on the streets of Hamburg.
The thing we brought was courage, hunger
and dreams in our trunks.
Clinging to the mast of the liner
clattering with children sick
from living in pestilence and privation,
with women giving birth on deck
and others who slept in the corridors
or three to a bed in the cabin.
The curse of wandering the seas had ended.

• • •

Your job is to clear the paths,
to make them with your machete and light fire to the open country.
I don’t know you, indian, I don’t get you.
Sell-out, your people whisper about you, sharecropper,
And you just keep quiet?
While you build the pan to salt our flesh
and put your strength behind the patriarch,
I watch you and ask
Who left that scar on your forehead?

© 2009, Gloria Dunkler
From: Füchse von Llafenko
Publisher: Ediciones Tácitas, Santiago, Chile, 2009, 978-956-8268-33-6
© Translation: 2015, Edgar García
First published on Poetry International

બે ચાઈનિસ સર્જક

૧) જો એક દિવસ

જો એક દિવસ હું ઓગળી જઉં
આવજો કહ્યા વગર,અડધા આનંદે અડધી કડવાશે,
ગમે તે દિશામાં જતી બસ પકડું
અથવા ગમે ત્યાં ઊતરું,વા-મોજી
માફ કરજો મને અને મારા ક્ષુબ્ધ આત્માને.

જો કોઈક દિવસ તમારું સ્વપ્ન ખખડાવું
પરોઢે કે ગાઢ શાંત રાત્રિમાં,
મને અવગણશો નહીં વા ધકેલશો નહીં દ્વાર બહાર.મને કહેશો નહીં
અપરિચિત.હું ચઢ્યો-ઊતર્યો છું પર્વત તમારી ઝાંખી કરવા,પવન કે ધૂળમાં
અનુ.૮/૬/૨૦૧૬

૨)
જીવન

મેં આનંદ્યું છે
બાળપણની ઘઉંવર્ણ પીપરમીંટ સ્વરૂપે.
મેં ચુસી અને તરત લપેટી લીધી.
એક વધું ચુસવું…
હળુહળુ, મેં ચુસી એને, વધારે ને વધારે હળવાશે,
અને લપેટી વધું ને વધું ઝડપે.
હવે કેવળ હું અને પ્લાસ્ટિકનું વેષ્ટન.
મારે અટકાવું જોઈએ જે મને ઉદાસ કરે.
અનુ.૮/૭/૨૦૧૬

如果有一天
如果有一天,我不辞而别
带着一半的快乐,一半的忧伤
搭上一辆去往任何方向的大巴
或在半路下车,随风而去
请原谅我这颗,躁动不安的心

如果有一天,我敲开你的梦
在黎明时分,或在寂静的深夜
请别把我拒在门外,别说我陌生
我翻山越岭,风尘仆仆地赶来
只为了,与你一见

2013.8.21
If One Day
If one day I fade out,
not saying a goodbye, with half joy half bitterness,
catching a bus going any direction
or getting off halfway, wayward with the wind,
forgive me and my restless soul.

If one day I knock on your dream
at the break of dawn or deep in the quiet night,
do not reject me or push me out the door. Do not call me
a stranger. I’ve climbed over mountains and mountains
just to take a glance at you, in wind or dust.
© Kawa Nijiang
First published on Poetry International

生活
我珍爱过你
像小时候珍爱一颗黑糖球
舔一口马上用糖纸包上
再舔一口
舔的越来越慢
包的越来越快
现在只剩下我和糖纸了
我必须忍住:忧伤
Life
I’ve cherished it
as a brown candy from my childhood.
I licked it and immediately wrapped it up.
One more lick…
Slowly, I licked it, more and more slowly,
and wrapped it up more and more quickly.
Now there’s only me and this plastic candy wrapper.
I must hold back what saddens me.
© Na Ye
First published on Poetry International

ન્યાયની ભૂખ અને ઘેરી નિરાશાનું વહેણ

ઉજાણી ગોઠવ્યા પછી
કુટુંબને સણ્તિષ્યા પછી,
કુશળ આવડતવાળી ગૃહિણી સમ
પોતાને સંતોષતી
એ ચાટે તપેલી અને કથરોટ
વા ગળે અધકચરું દગ્ધ એઠું.
અને પછી ભૂખી ચ રડેલી આંખો
ચોમાસુ રાત્રિએ ઊંઘમાં ઘેરાય.
બેડરૂમમાં તમને સંતોષ્યા વગર નહીં.
એ વિતાવે દિવસો ખારા ભાત ચાટી
કાયદાએ ધરેલી રિક્ત થાળીમાંથી.
કોઈ ન્યાય આવ્યો નથી પૂછવા-‘ તેં ખાધું ? ‘
આ કોઈ એક સદી લાંબી રાત્રિ નથી
ખોરાક વગર એ ઊંઘી હોય.
એવી તો અનેક રાત્રિ હતી.
આજે પણ એને ઘેર ઉજાણી છે
કહો તેમનેઃ એના નામે
જમણમાં આવશ્યક ભાત મૂકશો નહીં
એને આવી જીયાફતો જરૂરી નથી
એની બૃહદતા વચ્ચે,એને ઉંઘતા સુધી
ઉપવાસી રહેવા એ ટેવાયેલી છે.
અગ્નિ નદીકાંઠે ગાંડોતૂર છે.
ધસતા પાણીથી
એણે જઠરાગ્નિ આવર્યો.
ઓલવી છે જ્વાળા એણે પૂરતી
અતિઊંડી
એક
અવિચારીપણાની.
૧૧/૧૨/૨૦૧૫
મંજુ કાંચુલિ ( ૧૯૫૧ )

2

પરંપરા

વર્ષો ફોટો
મારી ભીંતે લટકી રહ્યો.
ખવાયેલ, ઊંદર અને જીવાતોથી
તેઓ દ્વારા જ ઓળખી શકાય
જેમણે જોયો હતો જ્યારે…
ખોતરાયેલું સામ્ય ધરાવતો આ ફોટો
હોવાનો હક્ક કરે
દાદીમા દ્વારા પૂંજાયેલ
આ ફોટો
મારી માની બાજુમાં સગર્વ લટકે.
આજે, મેં એને ત્રાંસી આંખે જોયો.
કેટલું લાંબુ હું એ તરફ વળી હોઈશ ?
કયું આશ્વાસન ત્યાં મારે મેળવવું ?
હવે, હું ઇચ્છું
આ ફોટો લાલાશે ખરડાયેલ, ખોતરાયેલ.
ભલે જ્વાળા પહોંચે દૂરના ખૂણે.
મેં સળગતી દિવાસળી ચાંપી
વચોવચ ઊંચું મેલ્યું,પૂરું કર્યું,
એની વચોવચ.
૧૧/૧૦/૨૦૧૫
બેન્જુ શર્મા ( ૧૯૪૭ )

હું શું છું ?

અવકાશમાં કાળું છીદ્ર,
જાતે ગળેલી તડ,
પૂલ નીચે ફેંકાયેલી લાશ
પરિસરમાં ?
હે,સાંભળ-એક ચહેરો –
તારામાં હું મને મળ્યો
હું તને ભેટું અને પગે પડું
પૂછું-તારે કહેવું પડશે
હું શું છું ?
હું કેવળ
કડાકામાં થકેલી રાત્રિ છું ?
બોરડીની કાંટાળી ડાળ છું ?
હું વેર વાળતો સતિનો શાપ
કે ભીમસેન થાપાની આત્મહત્યાની તલવાર ?
અવકાશમાં કાળું છીદ્ર,
જાતે ગળેલી તડ,
ટૂકુચી પુલ નીચે ઉસેટેલી લાશ ?
વા મૂઢ કરતી સમગ્ર
કોત કતલેઆમ
કહે મને, હું શું છું ?
શું છું હું?
કેવળ અસહાય ક્ષણ
મારા તરફ વળેલી
વા ક્રમ
પોતિકા અધિકારમાં ઉદભવે અને તરછોડે
જાય અને આવે ?
અનુ. ૧૧/૧૧/૨૦૧૫
બનિરા ગિરિ ( ૧૯૪૬ )
original source : http://www.poetryinternationalweb.net
country – nepal